Red Wednesday

Majid Naficy




When time comes upon us
We hide ourselves in the darkness of night,
But the white foam of the sea
Pours onto the shore.
We look at each other’s eyes in panic
Hook our hands uselessly
In the back pockets of our pants
And pretend that nothing has happened.
When we ask each other’s birthdays
We barricade behind months of a year
And empty bottles of hair dye.
Then we share a bottle of wine
In a circle, hand to hand
And return to our bonfire.

The little girls of yesterday have not yet returned.
They have gone to town
In their father’s car
For a ride with neighbors’ sons.
The children of today jump over the fire
Oblivious to us
And eat from puffy bags of chips
Munch by munch.
The father skewers sausages onto sticks
And reminisces of his last Red Wednesday in Tehran.*
Sea gulls lurk in the dark
And listen to the colorful siren of cops.

The children climb Time fearlessly
They ride on his back,
Touch his white beard
And sometimes pluck a hair from it,
Rub their dirty fingers on his eyeglasses
And sneak sugar-cheeses
From the pockets of his robe.
Time stands still.
The children have robbed Him
But He laughs nonchalantly
And waits for a day
When He will come upon them.

        March 18, 1998

*- “Red Wednesday” (charshanbeh suri) is the last Wednesday eve of Iranian calendar when people jump over bonfires.




چهارشنبه سوری

مجيد نفيسي


هنگامي كه زمان بر ما فرود مي‌آيد
خود را در تاريكيِ شب پنهان مي‌كنيم
اما كفهاي سفيدِ دريا به ساحل مي‌ريزند
ما هراسان در چشمهاي يكديگر مي‌نگريم
و بيهوده دستها را در جيبهاي پشتِ شلوار قلاب كرده
وانمود مي‌كنيم كه هيچ اتفاقي نيفتاده است.
چون از زادروزِ يكديگر مي‌پرسيم
در پسِ ماههاي سال
و شيشه‌هاي خاليِ رنگِ مو سنگر مي‌گيريم.
آنگاه شيشه‌ي شراب را دست به دست مي‌گردانيم
و به حلقه‌ي آتش‌باز مي‌گرديم.

دخترانِ كوچكِ ديروز هنوز بازنگشته‌اند.
آنها رفته‌اند تا همراهِ پسران همسايه
با ماشينِ پدر، دورِ شهر چرخي بزنند.
كودكانِ امروز بي‌اعتنا به ما از روي آتش مي‌پرند
و از پاكتهاي پُف‌كرده‌ي چيپس، مشت مشت ميخورند.
پدر سوسيسها را بر سر سيخهاي چوبي مي‌زند
و از آخرين چارشنبه‌سوريِ خود در تهران ياد ميكند.
مرغان دريايي در تاريكي كمين كرده‌اند
و به آژيرِ رنگينِ پليس گوش مي‌دهند.

كودكان بي‌واهمه از زمان بالا مي‌روند
بر گُرده‌ي او سوار مي‌شوند
دست به ريشِ سفيدش مي‌كِشند
و گاهي مويي از آن مي‌كَنند
انگشتهاي كثيفشان را بر عينك او مي‌مالند
و از جيبهاي قبايش، شكر‌پنير كِش ميروند.
زمان ايستاده است
كودكان غارتش كرده‌اند
اما او بي‌خيالانه مي‌خندد
و انتظار روزي را مي‌كِشد
كه بر آنها فرود خواهد آمد.

        هجدهم مارس هزار‌و‌نهصد‌و‌نود‌و‌هشت