First Lesson in Freedom

by

I want

Neither the old titles

Nor the new ones.

Call me

By the same familiar name.

I am a man

A man of yesterday and today

A man of today and tomorrow.

In my eyes, the stars fade away

And in my hands, the setting sun.

In my smile, a child is born

And from my heart, red blood bubbles up.

I am my own god, and yet

I saw myself as a fox

With a tail turbaned on my head.

I am the mother of creation, and yet

I saw myself as a cog

In the frowning wheel of production.

I get up, and from the quiet porch

Look at the dead trees of winter.

I wrap myself in a shawl,

That my niece Marjan knitted for me in prison,

To give history and nature

Their first lesson in freedom.

December 22, 1985

نخستین درسِ آزادی

مجید نفیسی

نه لقبهای قدیمی را می‌خواهم

نه عناوینِ تازه را.

مرا با همان نامِ آشنا

صدا کنید.

انسانم من

انسانِ دیروز و امروز

انسانِ امروز و فردا.

در چشمانم

ستارگان رنگ می‌بازند

و در دستانم

خورشیدها غروب می‌کنند.

در لبخندم کودکی به‌دنیا می‌آید

و از قلبم خونی سرخ، بخار می‌شود.

من خدای خویشتنم و با این همه

خود را روباهی می‌دیدم

با دمی پیچیده بر سر.

من مادر آفرینشم و با این همه

خود را مهره‌ای می‌دیدم

در چرخِ عبوس تولید.

برمی‌خیزم و از مهتابی خاموش

به درختانِ مرده در زمستان می‌نگرم.

خود را در شالی می‌پیچم که خواهرزاده‌ام مرجان

برایم در زندان بافته

تا نخستین درسِ آزادی را

به طبیعت و تاریخ داده باشم.

            بیست‌و‌دوم دسامبر هزار‌و‌نهصد‌و‌هشتاد‌و‌پنج