The Crickets Chirp Incessantly

Majid Naficy

In this forest house in Waynesville

Crickets chirp incessantly

But I don’t find my cricket among them,

The same cricket that in my adolescence

In the backyard of our house in Isfahan

Invited me to the night

And harbingered that every day love would be there.

I go to the balcony and shout

And throw a piece of wood

Toward the trees.

But the crickets chirp as before.

Their chorus sounds like a deafening silence.

I detest this mass of unison

And cover my ears

To hear the voice of my lonely cricket.

                September 12, 2026  

جیرجیرکها یکریز می‌خوانند

مجید نفیسی

در این خانه‌ی جنگلی در وینزویل

جیرجیرکها یکریز می‌خوانند

اما من جیرجیرک خود را

در میانشان نمی‌یابم

همان جیرجیرکی که مرا در نوجوانی

در حیاط خانه‌مان در اصفهان

به شب دعوت می‌کرد

و نوید می‌داد که عشق

همه روزه آنجاست.

به ایوان میروم و فریاد می‌کشم

و چوب پاره‌ای را

به سوی درختان پرتاب می‌کنم

اما جیرجیرکها همچنان میخوانند.

همسرایی‌شان به سکوتی کرکننده می‌ماند.

من از این توده‌ی هم‌آوا بیزارم

و برای شنیدن آوای جیرجیرک تنهای خود

گوشهایم را می‌گیرم.

            دوازدهم سپتامبر دوهزار‌و‌بیست‌و‌شش